این قسمت در یک نگاه

اگه پنجاه سال پیش به یکی میگفتید یه روز میرسه که دیگه بچه ها مدرسه نمیرن و از خونه کلاس شرکت میکنن و امتحان میدن . احتمالا میگفت تموم شد خیلی تاثیر گذار بود ولی الان دیگه گوش دادن به درس از زیر پتو و ادای قطع و وصل شدن صدا در اوردن و باز شدن یهویی دوربین و امتحان دادن با بالاتنه پیراهن و پایین تن پیژامه برای هممون تبدیل به خاطره شده . البته لازمه بدونید که این خاطره همچنان ادامه داره . در واقع درسته که با اومدن ویروس کرونا و نگرانی بابت شیوع اون بود که خیلی از کارها غیرحضوری شدن اما این تجربه مزایایی داشت که باعث شد دورکاری موندگار بشه . مثلا دیگه فاصله جغرافیایی بین اعضای تیم مانع انجام کار گروهی نبود یا محدودیت تعطیلی و ساعت شبانه روز برای کار وجود نداشت . همین باعث شد که حتی بعد از تموم شدن همه گیری همچنان همکاری غیرحضوری و از راه دور کاربردی باشه . مثلا برای شرکت تو دوره یه استاد خفن که تو یه شهر دیگست و فاصلتون باهاش زیاده میتونید از آموزش مجازی تعاملی استفاده کنید . یا جلسات مجازی بین پژوهشگران و مدیرانی که تو شهرهای مختلفی هستند یا حتی الان سکوهای اینترنتی وجود دارن که میشه از طریق اونا چند نفر به صورت همزمان و مجازی با هم روی یه پروژه برنامه نویسی همکاری کنن یا یه کار هنری مثل تدوین فیلم و ساخت انیمیشن رو به صورت تیمی اما هر کسی از خونه خودش جلو ببره . البته از اون سمت هم موانعی هست . مثلا توی ارتباط مجازی احتمال ایجاد سوء تفاهم بیشتره یا ممکنه حواس افراد مدام پرت چیزای دیگه بشه و غیره . لذا همه این قابلیت ها و ضرورت ها نشون میده لازمه از همین الان مهارت خودتون رو تو تعامل و همکاری موثر مجازی بالا ببرید تا در آینده بتونید سریعتر از بقیه رو به جلو حرکت کنید .